🚗 Η Στάση

 Ήταν λίγο μετά τις 2:00 το βράδυ. Ο Πάνος οδηγούσε σε έναν επαρχιακό δρόμο, επιστρέφοντας από δουλειά. Δεν υπήρχε τίποτα γύρω. Ούτε φώτα. Ούτε σπίτια. Μόνο άσφαλτος, δέντρα και σκοτάδι. Το GPS είχε σταματήσει να πιάνει πριν δέκα λεπτά. Το σήμα είχε πέσει. Δεν ανησύχησε. Ήξερε τη διαδρομή.

Μετά από λίγο, είδε κάτι στη μέση του δρόμου. Σαν σακούλα. Ή σαν ρούχο. Πήγε να το προσπεράσει, αλλά το αυτοκίνητο έκανε έναν περίεργο ήχο. Σαν να χτύπησε κάτι. Σαν να πέρασε πάνω από κάτι πιο βαρύ.

Σταμάτησε. Κατέβηκε. Κοίταξε πίσω. Δεν υπήρχε τίποτα. Ο δρόμος άδειος. Ούτε σακούλα. Ούτε ρούχο. Ούτε σημάδι. Μόνο σιωπή.

Γύρισε να μπει στο αυτοκίνητο. Η πόρτα του οδηγού ήταν ανοιχτή. Δεν την είχε αφήσει έτσι. Το φως της καμπίνας ήταν αναμμένο. Το ραδιόφωνο έπαιζε στατικά. Δεν το είχε ανοίξει.

Κάθισε ξανά στη θέση του. Έκλεισε την πόρτα. Το ραδιόφωνο σταμάτησε. Το φως έσβησε. Όλα ήσυχα. Πήγε να βάλει μπρος. Το αυτοκίνητο δεν ξεκινούσε. Δοκίμασε ξανά. Τίποτα.

Κοίταξε τον καθρέφτη. Δεν φαινόταν τίποτα πίσω. Αλλά ένιωσε κάτι. Όχι ήχο. Όχι κίνηση. Μόνο την αίσθηση ότι δεν ήταν μόνος.

Άνοιξε το κινητό. Δεν είχε σήμα. Δεν είχε μπαταρία. Είχε 47% πριν κατέβει. Τώρα ήταν νεκρό.

Βγήκε έξω. Περπάτησε λίγα μέτρα. Ο δρόμος ήταν εντελώς άδειος. Δεν ακουγόταν τίποτα. Ούτε έντομα. Ούτε αέρας. Ούτε φύλλα. Σαν να είχε παγώσει ο ήχος.

Και τότε, είδε φώτα πίσω του. Όχι αυτοκίνητο. Όχι προβολείς. Φώτα χαμηλά. Σαν φακός. Σαν κάποιος να περπατούσε προς το μέρος του. Αλλά δεν ακουγόταν βήματα. Δεν υπήρχε σκιά. Μόνο το φως.

Γύρισε να μπει στο αυτοκίνητο. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Δεν την είχε κλειδώσει. Το κλειδί ήταν μέσα. Το φως της καμπίνας ξανά αναμμένο. Και στο κάθισμα του συνοδηγού, κάτι υπήρχε. Σαν σακίδιο. Σαν ρούχο. Σαν κάτι που δεν ήταν εκεί πριν.

Δεν άνοιξε την πόρτα. Δεν φώναξε. Δεν έκανε τίποτα. Μόνο στάθηκε εκεί. Και περίμενε.

Το φως πίσω του πλησίαζε. Αλλά δεν έφτανε ποτέ. Δεν ακουγόταν τίποτα. Δεν φαινόταν τίποτα. Μόνο η αίσθηση ότι κάποιος τον κοιτούσε, χωρίς να είναι εκεί.

Ο Πάνος δεν γύρισε σπίτι εκείνο το βράδυ. Το αυτοκίνητο βρέθηκε το πρωί, με την πόρτα του οδηγού ανοιχτή, το ραδιόφωνο να παίζει στατικά, και το κινητό του φορτισμένο στο 47%.

📱 Η Φωτογραφία που Δεν Θυμάσαι

 Ο Δημήτρης είχε μόλις αλλάξει κινητό. Το παλιό είχε αρχίσει να κολλάει, η κάμερα είχε χαλάσει, και η μπαταρία δεν κρατούσε ούτε μισή μέρα. Πήρε ένα καινούριο μοντέλο, έκανε μεταφορά δεδομένων μέσω cloud, και όλα φάνηκαν να λειτουργούν κανονικά. Επαφές, μηνύματα, εφαρμογές — όλα εκεί.

Μια μέρα, καθώς καθάριζε τον αποθηκευτικό χώρο, βρήκε έναν φάκελο με φωτογραφίες που δεν αναγνώριζε. Ονομαζόταν “DCIM/Restored”. Δεν τον είχε φτιάξει ο ίδιος. Δεν τον θυμόταν καν να υπήρχε στο παλιό κινητό.

Μέσα είχε 43 φωτογραφίες. Οι περισσότερες ήταν θολές, σκοτεινές, τραβηγμένες μέσα σε δωμάτια. Κάποιες έδειχναν το σαλόνι του. Άλλες την κουζίνα. Μία το μπάνιο. Όλες από γωνίες που δεν θυμόταν να έχει φωτογραφήσει ποτέ.

Η πρώτη που τον σταμάτησε ήταν τραβηγμένη από το πάτωμα του σαλονιού. Έδειχνε το τραπέζι του, με ένα φλιτζάνι καφέ πάνω — ίδιο με αυτό που είχε εκείνη την εβδομάδα. Το περίεργο ήταν η γωνία: η κάμερα ήταν σχεδόν στο ύψος του πατώματος, σαν να είχε τοποθετηθεί εκεί σκόπιμα. Δεν υπήρχε κανένα κινητό στο πάτωμα εκείνη τη μέρα. Το θυμόταν καθαρά.

Η δεύτερη ήταν από την κουζίνα. Τραβηγμένη από μέσα από το ντουλάπι. Κυριολεκτικά. Η πόρτα του ντουλαπιού ήταν μισάνοιχτη, και η φωτογραφία έδειχνε τον νεροχύτη από μέσα. Σαν κάποιος να είχε βάλει το κινητό εκεί και να περίμενε να περάσει μπροστά του. Δεν υπήρχε καν τρόπος να τοποθετηθεί έτσι.

Η τρίτη ήταν από το μπάνιο. Έδειχνε τον καθρέφτη. Ο Δημήτρης δεν ήταν μέσα. Αλλά στο βάθος, πίσω από την πόρτα, φαινόταν μια σκιά. Ψηλή. Στατική. Δεν είχε πρόσωπο. Δεν είχε σχήμα. Μόνο μια μαύρη μάζα που δεν έπρεπε να είναι εκεί. Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί στις 03:14 π.μ. — ώρα που κοιμόταν.

Η τέταρτη ήταν η πιο καθαρή. Το υπνοδωμάτιο. Τραβηγμένη από την πόρτα, με φλας. Ο Δημήτρης κοιμόταν. Το πρόσωπό του φαινόταν καθαρά. Αλλά δίπλα του, στην άκρη του κρεβατιού, κάποιος καθόταν. Δεν ήταν θολό. Δεν ήταν σκιά. Ήταν άνθρωπος. Με μαύρο φούτερ, κουκούλα, και το κεφάλι γυρισμένο προς την κάμερα. Δεν φαινόταν το πρόσωπο. Αλλά το σώμα ήταν εκεί. Σταθερό. Παρόν.

Η πέμπτη ήταν τραβηγμένη από ψηλά. Από το ταβάνι. Δεν υπήρχε κάμερα εκεί. Δεν υπήρχε τρόπος να τραβηχτεί έτσι. Έδειχνε τον Δημήτρη να κάθεται στον καναπέ, να κοιτάζει το κινητό του. Και να χαμογελάει. Το πρόβλημα ήταν ότι… δεν θυμόταν να έχει χαμογελάσει εκείνη τη μέρα. Δεν θυμόταν καν να κάθεται έτσι. Και τα ρούχα που φορούσε στη φωτογραφία… δεν ήταν δικά του.

Ο Δημήτρης έψαξε τα metadata. Η ημερομηνία λήψης ήταν μετά τις 3:00 π.μ., σε μέρες που κοιμόταν μόνος. Το κινητό ήταν δίπλα του. Δεν είχε εφαρμογές που τραβούν φωτογραφίες αυτόματα. Δεν υπήρχε εξήγηση.

Έσβησε τις φωτογραφίες. Έκανε reset. Άλλαξε κωδικούς. Πήρε άλλο κινητό.

Μια εβδομάδα μετά, καθώς έπινε καφέ, του ήρθε ειδοποίηση: “Νέα φωτογραφία προστέθηκε στο φάκελο Restored.”

Άνοιξε την εφαρμογή. Ήταν το σαλόνι του. Τραβηγμένο από ψηλά. Και στη γωνία, ο ίδιος. Αλλά… φορούσε ρούχα που δεν είχε. Και κοιτούσε προς την κάμερα.

Δεν ήταν selfie. Δεν ήταν καθρέφτης. Ήταν σαν κάποιος να τον είχε φωτογραφήσει από το ταβάνι.

Το βράδυ, καθώς ετοιμαζόταν να κοιμηθεί, το κινητό άναψε μόνο του. Η οθόνη έδειχνε την εφαρμογή φωτογραφιών. Και μια νέα εικόνα είχε προστεθεί. Ήταν το υπνοδωμάτιο. Τραβηγμένο από την πόρτα. Ο Δημήτρης κοιμόταν. Και δίπλα του, κάποιος στεκόταν.

🔒 Η Κάμερα Ασφαλείας

Ο Αντώνης είχε βάλει κάμερα ασφαλείας στο σαλόνι. Όχι για να προστατευτεί από διαρρήκτες — απλώς για να βλέπει αν ο σκύλος του ανέβαινε στον καναπέ όταν έλειπε. Η κάμερα είχε εφαρμογή στο κινητό. Έβλεπε live εικόνα, και μπορούσε να γυρίσει πίσω να δει παλιές εγγραφές.

Μια μέρα, ενώ ήταν στη δουλειά, άνοιξε την εφαρμογή. Ο σκύλος κοιμόταν στο χαλάκι. Όλα φυσιολογικά. Αλλά όταν γύρισε πίσω την εγγραφή από το προηγούμενο βράδυ, είδε κάτι περίεργο.

Στις 03:12 π.μ., το φως του σαλονιού άναψε. Ο σκύλος σηκώθηκε, κοίταξε προς την πόρτα, και μετά… κάθισε ακίνητος. Σαν να περίμενε. Η πόρτα δεν άνοιξε. Κανείς δεν μπήκε. Αλλά η κάμερα κατέγραψε μια σκιά να περνάει μπροστά από τον φακό. Χωρίς μορφή. Χωρίς ήχο. Μόνο μια μετατόπιση στο φως.

Ο Αντώνης δεν ήταν σπίτι εκείνη την ώρα. Δεν είχε προγραμματίσει τίποτα. Δεν υπήρχε κανένας άλλος στο σπίτι.

Το ίδιο βράδυ, έβαλε ξανά την κάμερα να γράφει. Ξύπνησε στις 03:17, χωρίς λόγο. Άνοιξε την εφαρμογή. Η κάμερα έδειχνε το σαλόνι. Το φως ήταν σβηστό. Ο σκύλος κοιμόταν. Και τότε, η κάμερα γύρισε μόνη της προς την πόρτα. Δεν είχε λειτουργία αυτόματης κίνησης. Ήταν χειροκίνητη.

Ο Αντώνης πάγωσε. Πήγε στο σαλόνι. Όλα ήταν ήσυχα. Αλλά η κάμερα… τον κοιτούσε. Είχε στραφεί προς το μέρος του. Και η εφαρμογή στο κινητό του έγραφε:

«Κάποιος παρακολουθεί. Εσύ ή εγώ;»

🧠 Το Κενό Πίσω από τη Συνήθεια

Ο Στέλιος είχε μια ρουτίνα. Ξυπνούσε, έφτιαχνε καφέ, άνοιγε το λάπτοπ, έβαζε ακουστικά, δούλευε. Κάθε μέρα. Ίδιες κινήσεις. Ίδιες ώρες. Ίδιες εφαρμογές. Ίδια μουσική. Ίδια φράση στο στόμα του: «Πάμε άλλη μια μέρα.»

Μια Τρίτη, καθώς έβαζε τα ακουστικά, ένιωσε κάτι περίεργο. Δεν ήταν ο ήχος. Ήταν η απουσία του. Η μουσική έπαιζε, αλλά δεν τον άγγιζε. Σαν να μην περνούσε μέσα του. Σαν να μην είχε καμία επίδραση. Σαν να μην υπήρχε.

Άρχισε να παρατηρεί. Το κουτάλι στο φλιτζάνι δεν έκανε ήχο. Το πληκτρολόγιο δεν είχε αντίσταση. Το ποντίκι δεν έκανε «κλικ». Όλα λειτουργούσαν. Αλλά τίποτα δεν αντιδρούσε.

Πήγε στο μπάνιο. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Ήταν εκεί. Αλλά δεν ένιωθε τίποτα. Ούτε αναγνώριση. Ούτε απόρριψη. Ούτε φόβο. Ούτε χαρά. Ήταν σαν να έβλεπε κάποιον που απλώς χρησιμοποιούσε το σώμα του.

Τις επόμενες μέρες, η αίσθηση μεγάλωσε. Δεν ήταν κατάθλιψη. Δεν ήταν αδιαφορία. Ήταν αποσύνδεση. Σαν να είχε ξεκολλήσει από την πραγματικότητα. Σαν να ήταν παρών χωρίς να είναι μέσα.

Και τότε, άρχισε να βλέπει τον εαυτό του να κάνει πράγματα που δεν θυμόταν να κάνει. Το λάπτοπ ήταν ανοιχτό σε αρχεία που δεν είχε γράψει. Το ψυγείο είχε φαγητά που δεν είχε αγοράσει. Το κινητό του είχε κλήσεις που δεν είχε κάνει. Όλα κανονικά. Όλα λογικά. Αλλά τίποτα δικό του.

Μια μέρα, βρήκε ένα σημείωμα στο γραφείο του. Με τον γραφικό του χαρακτήρα. Έλεγε:

«Μην προσπαθείς να θυμηθείς. Δεν ήσουν εσύ. Ήσουν απλώς παρών.»

Ο Στέλιος δεν ξαναμίλησε. Δεν ξαναρώτησε. Δεν ξαναέψαξε. Γιατί κατάλαβε: Δεν είχε χάσει τον εαυτό του. Ο εαυτός του είχε φύγει.

🕰️ Η Ώρα που Δεν Υπάρχει

Ο Μάνος είχε ένα παλιό ρολόι τσέπης, κληρονομιά από τον παππού του. Το ασημένιο κάλυμμα ήταν σκουρασμένο και γδαρμένο, τα γυαλιά θολωμένα από το χρόνο. Οι δείκτες του είχαν σταματήσει για πάντα, πιστευε, στις 3:08 μιας ξεχασμένης απογευματινής. Το κρατούσε σε ένα παιδικό κουτί από ξύλο στο γραφείο του, ένα διαμαντάκι νοσταλγίας. Ή έτσι νόμιζε.

Μια νύχτα, ενώ ξέθαβε ένα παλιό βιβλίο, ένα ηχηρό κλικ έσχισε τη σιωπή του σπιτιού. Το ρολόι είχε ανοίξει μόνο του. Από το βάθος του κουτιού, ένας μηχανικός ήχος ακούστηκε, σαν μια καρδιά από μέταλλο και χάλυβα που ξαναχτυπά μετά από δεκαετίες. Ο Μάνος πλησίασε, μαγνητισμένος. Οι δείκτες δεν πήγαιναν μπροστά. Περιέστρεφαν τρελά, πίσω και μπροστά, σαν να ψάχνουν να θυμηθούν κάτι, να βρουν μια συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο που τους διέφευγε.

Και τότε σταμάτησαν. Στις 4:17.
Ο Μάνος κοίταξε αβίαστα το ρολόι του τοίχου. 4:16 π.μ.
Πριν προλάβει να διανοηθεί ότι ήταν απλή σύμπτωση, το ρολόι τσέπης άρχισε να δονείται στο χέρι του. Μια παγωμένα ζεστή αύρα σηκώθηκε από το αντικείμενο. Και τότε, ο αέρας γύρω του τράβηξε.

Οι τοίχοι του γραφείου δεν άλλαξαν σχήμα, αλλά άλλαξαν χρόνο. Η μπογιά ήταν ξεθωριασμένη, με ρωγμές που δεν υπήρχαν πριν. Το γραφείο του, το αγαπημένο ξύλο μογκαλ, ήταν γδαρμένο και βαθιά σκαμμένο, σαν κάποιος να το ειχε σκαλίσει. Το φως της λάμπας έγινε βαρυ, κιτρινωπό, ραδιενεργό. Μια μυρωδιά σκόνης και σαπίλας έφτασε μέχρι το στόμα του.

Και στο πάτωμα, δίπλα στο πόδι του, μια φωτογραφία. Την σήκωσε με τρεμάμενα χέρια. Ήταν εκείνος, ο ίδιος, αλλά τουλάχιστον είκοσι χρόνια μεγαλύτερος. Κρατούσε το ίδιο ρολόι τσέπης, ανοιγμένο. Αλλά τα μάτια του… δεν ήταν δικά του. Ήταν κενά, γυαλιστερά και γεμάτα με έναν τρόμο τόσο απόλυτο που ο Μάνος ένιωσε το στομάχι του να ανακατεύεται.

Πέταξε την φωτογραφία και τράβηξε την πόρτα. Αυτό που είδε τον έκανε να ουρλιάξει, αλλά ο ήχος χάθηκε σε ένα παχύ, βαμβακερο κουβάρι σιωπής.

Η πόρτα δεν οδηγούσε στο χολ. Οδηγούσε σε έναν άπειρο, σπειροειδή διάδρομο. Σε κάθε πλευρά, από ταβάνι μέχρι πάτωμα, υπήρχαν ρολόγια. Ρολόγια τοίχου, ξυπνητήρια, ρολόγια-κολιέ, ρολόγια-ζώνης. Χιλιάδες. Εκατομμύρια. Όλα, χωρίς εξαίρεση, σταματημένα ακριβώς στις 4:17.

Και από το βάθος αυτού του λαβύρινθου, μια φωνή ψιθύρισε. Ακούστηκε απευθείας μέσα στο μυαλό του, σαν παγωμένο σίδηρο.

«Αυτή είναι η ώρα που δεν έζησες. Η στιγμή που πέθανε ο παππούς σου και εσύ, αντί να είσαι δίπλα του, κοιμόσουν. Η στιγμή που η αγάπη σου σε παράτησε και εσύ έκλεισες τα μάτια σου και προσποιήθηκες ότι δεν πήγανε. Η στιγμή που έκλεισες την πόρτα και άφησες κάποιον έξω. Όλες οι στιγμές που έκλεισες το ρολόι της ζωής σου και τις έριξες σε ένα κουτί. Δεν τις ξεφεύγεις.»

Ο Μάνος έσφιξε το κεφάλι του. «Όχι!»

«Αυτές οι στιγμές πρέπει να βιωθούν. Κανείς δεν τις ξεφορτώνεται. Και για σένα, Μάνο, τώρα… η ώρα έχει πάψει να υπάρχει. Θα τις ζήσεις όλες. Μια προς μια. Για πάντα.»

Το ρολόι τσέπης στην παλάμη του δεν έκλεισε ποτέ ξανά. Ο Μάνος έμεινε εκεί, στον διάδρομο, με τα αμέτρητα ρολόγια να τον κοιτάζουν σαν κρυμμένα μάτια. Καμία πόρτα δεν οδηγούσε πουθενά. Μόνο σε άλλες στιγμές της ζωής του που προσπάθησε να θάψει.

Και κάποιες νύχτες, όταν ο καιρός είναι βαρύς και ο άνεμος σφυρίζει σαν να φέρνει ηχούς από μακρινά ρολόγια, αν κάποιος πλησιάσει πολύ κοντά στο παλιό ξύλινο κουτί στο εγκαταλειμμένο γραφείο, μπορεί να ακούσει ένα απαλό, μηχανικό τικ-τακ.

Και αν είναι αρκετά ατυχής να το ανοίξει, θα δει τους δείκτες να περιστρέφονται.
Προς τις 4:17.
Προς την Ώρα που Δεν Υπάρχει.

📻 Το Ραδιόφωνο

Το βρήκα στο πατάρι της γιαγιάς μου, όταν καθάριζα το σπίτι μετά την κηδεία. Ήταν χωμένο πίσω από κουτιά με παλιά ρούχα, ξεθωριασμένες φωτογραφίες και βιβλία που είχαν αρχίσει να λιώνουν από την υγρασία. Ένα παλιό, ξύλινο ραδιόφωνο. Βαρύ, με πλήκτρα από κεχριμπάρι και μια μεταλλική μπάρα που έδειχνε τις συχνότητες. Η πρόσοψή του ήταν ραγισμένη, και το ξύλο είχε σκουρύνει από τον χρόνο. Το πήρα σπίτι για διακόσμηση. Δεν είχα σκοπό να το χρησιμοποιήσω. Δεν φαινόταν καν να λειτουργεί.

Την πρώτη νύχτα, ενώ διάβαζα, άκουσα ένα βουητό γεμάτο παράσιτα. Το ραδιόφωνο είχε ανάψει από μόνο του. Η μπάρα είχε σταματήσει σε μια τυχαια συχνότητα Από το ηχείο, ακούστηκε ένας ψίθυρος:

«Εδώ... είναι κρύο.»

Ήταν τόσο αχνό, που σχεδόν το απέδωσα σε παραίσθηση. Το έκλεισα. Την επόμενη νύχτα, συνέβη ξανά. Η ίδια γραμμή. Η ίδια φωνή, αλλά πιο ευκρινής:

«Μπορείς να με ακούσεις;»

Άρπαξα το ραδιόφωνο για να το ξηλωσω απο την πρίζα. Η φωνή έγινε πιο επιτακτική, πιο πανικόβλητη:

«Βγάλε με από εδώ! ΒΓΑΛΕ ΜΕ!»

Το πέταξα σε ένα κουτί με σκουπίδια και το άφησα έξω, στον διάδρομο της πολυκατοικίας. Κι όμως… μπορούσα να ακούσω χτύπους από μέσα. Αδύναμους. Σαν κάτι να κλωτσάει. Και ανάμεσα στους χτύπους, η μπάρα άρχισε να σαρώνει τις συχνότητες μόνη της. Σαν να ψάχνει. Σαν να σαρώνει για έξοδο.

Η φωνή άλλαξε. Δεν ήταν πια ξένη. Ήταν δική μου.

«Είναι... πολύ... σκοτεινά... εδώ... μέσα.»

Πήγα να ανοίξω την πόρτα, να πετάξω το κουτί πιο μακριά. Αλλά το ραδιόφωνο δεν ήταν εκεί. Το κουτί ήταν άδειο. Και τότε, από το σαλόνι, ακούστηκε ξανά το βουητό. Το ραδιόφωνο ήταν στην θεση του. Πάνω στο τραπέζι. Αναμμένο.

Η μπάρα είχε σταματήσει. Η φωνή δεν ψιθύριζε πια. Μιλούσε καθαρά. Με τη δική μου χροιά. Με τη δική μου ανάσα.

«Επιτελους Με έφερες σπίτι.

🎙️ Το Ηχητικό Μήνυμα

 Πάντα χρησιμοποιούσα την εφαρμογή ηχητικών σημειώσεων στο κινητό μου. Για ιδέες, για λίστες, για να θυμάμαι πράγματα που ξεχνιούνται εύκολα. Ήταν μια συνήθεια καθημερινή, σχεδόν μηχανική. Μια μέρα, ενώ έπινα καφέ σε ένα μικρό καφέ της γειτονιάς, άνοιξα την εφαρμογή και ηχογράφησα: «Γάλα, αυγά, ψωμί.» Η φωνή μου ακουγόταν κουρασμένη, αλλά ήταν σίγουρα δική μου.

Όταν γύρισα σπίτι, άκουσα ξανά τη σημείωση. Όμως, μετά τη λίστα, η ηχογράφηση δεν σταμάτησε αμέσως. Ακούγονταν ήχοι από το περιβάλλον: το κουταλάκι που χτυπά στο φλιτζάνι,  ένα μακρινό βήξιμο. Και μετά… μια άλλη φωνή.

Σιγανή. Τραβηγμένη. Σαν να μιλούσε μέσα από νερό. «Βγες έξω από εδώ.»

Πάγωσα. Ήταν ξεκάθαρο. Ξαναπήγα στην αρχή. Ήταν εκεί. Κάποιος το είχε πει, πολύ κοντά στο μικρόφωνο, λίγα δευτερόλεπτα αφού είχα σταματήσει εγώ να μιλάω. Δεν υπήρχε κανείς μαζί μου εκείνη τη στιγμή. Δεν υπήρχε εξήγηση.

Η επόμενη ηχητική σημείωση ήταν από μια βόλτα στο πάρκο. «Να θυμηθώ να πάρω το παλτό από το πλυντήριο.» Στο παρασκήνιο ακούγονταν παιδιά που έπαιζαν, φύλλα που θρόιζαν. Και πάλι, μετά το τέλος της φράσης μου, η ίδια φωνή. «Είναι πολύ αργά.»

Άρχισα να ακούω όλες μου τις ηχητικές σημειώσεις από τον τελευταίο μήνα. Στην αρχή, τίποτα. Αλλά τώρα, σε πολλές από αυτές, η φωνή ήταν εκεί. Πάντα μετά τη δική μου. Πάντα σιγανή, σχεδόν ψιθυριστή. Λέγοντας σύντομες, αποσπασματικές φράσεις:

• «Σε βλέπω.»

• «Το ξέρει.»

• «Έρχομαι.»

Δεν ήταν απλώς ήχοι. Ήταν μηνύματα. Προειδοποιήσεις. Ή απειλές.

 

Πήγα τρέχοντας στο διαμέρισμά μου, έσβησα όλες τις ηχογραφήσεις. Όλες. Δεν άφησα τίποτα. Έσπασα το κινητό μου και πήρα καινούριο. Ορκίστηκα πως δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ ξανά αυτήν την εφαρμογή. Ούτε για λίστες. Ούτε για σκέψεις. Ούτε για τίποτα.

Για πρώτη φορά μετά από μέρες, ένιωσα ήρεμη. Έφτιαξα έναν καφέ. Το νέο κινητό ήταν απλώς ακουμπισμένο στο τραπέζι. Δεν το είχα καν ρυθμίσει πλήρως. Η οθόνη του άναψε ξαφνικά από μόνη της. Η εφαρμογή των σημειώσεων ήταν ανοιχτή. Η εικόνα του μετρητή ηχογράφησης χόρευε πράσινα.

Και τότε, από το μικρό ηχείο, βγήκε η γνωστή φωνή. Σαθρή. Απόκοσμη. Αλλά αυτή τη φορά, δυνατή. Ξεκάθαρη. Σαν να ήταν μέσα στο δωμάτιο.

 «Δεν έχει σημασία η συσκευή. Εγώ είμαι μέσα.»