Ο Αντώνης είχε βάλει κάμερα ασφαλείας στο σαλόνι. Όχι για να προστατευτεί από διαρρήκτες — απλώς για να βλέπει αν ο σκύλος του ανέβαινε στον καναπέ όταν έλειπε. Η κάμερα είχε εφαρμογή στο κινητό. Έβλεπε live εικόνα, και μπορούσε να γυρίσει πίσω να δει παλιές εγγραφές.
Μια μέρα, ενώ ήταν στη δουλειά, άνοιξε την εφαρμογή. Ο σκύλος κοιμόταν στο χαλάκι. Όλα φυσιολογικά. Αλλά όταν γύρισε πίσω την εγγραφή από το προηγούμενο βράδυ, είδε κάτι περίεργο.
Στις 03:12 π.μ., το φως του σαλονιού άναψε. Ο σκύλος σηκώθηκε, κοίταξε προς την πόρτα, και μετά… κάθισε ακίνητος. Σαν να περίμενε. Η πόρτα δεν άνοιξε. Κανείς δεν μπήκε. Αλλά η κάμερα κατέγραψε μια σκιά να περνάει μπροστά από τον φακό. Χωρίς μορφή. Χωρίς ήχο. Μόνο μια μετατόπιση στο φως.
Ο Αντώνης δεν ήταν σπίτι εκείνη την ώρα. Δεν είχε προγραμματίσει τίποτα. Δεν υπήρχε κανένας άλλος στο σπίτι.
Το ίδιο βράδυ, έβαλε ξανά την κάμερα να γράφει. Ξύπνησε στις 03:17, χωρίς λόγο. Άνοιξε την εφαρμογή. Η κάμερα έδειχνε το σαλόνι. Το φως ήταν σβηστό. Ο σκύλος κοιμόταν. Και τότε, η κάμερα γύρισε μόνη της προς την πόρτα. Δεν είχε λειτουργία αυτόματης κίνησης. Ήταν χειροκίνητη.
Ο Αντώνης πάγωσε. Πήγε στο σαλόνι. Όλα ήταν ήσυχα. Αλλά η κάμερα… τον κοιτούσε. Είχε στραφεί προς το μέρος του. Και η εφαρμογή στο κινητό του έγραφε:
«Κάποιος παρακολουθεί. Εσύ ή εγώ;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου