Πάντα χρησιμοποιούσα την εφαρμογή ηχητικών σημειώσεων στο κινητό μου. Για ιδέες, για λίστες, για να θυμάμαι πράγματα που ξεχνιούνται εύκολα. Ήταν μια συνήθεια καθημερινή, σχεδόν μηχανική. Μια μέρα, ενώ έπινα καφέ σε ένα μικρό καφέ της γειτονιάς, άνοιξα την εφαρμογή και ηχογράφησα: «Γάλα, αυγά, ψωμί.» Η φωνή μου ακουγόταν κουρασμένη, αλλά ήταν σίγουρα δική μου.
Όταν γύρισα σπίτι, άκουσα ξανά τη σημείωση. Όμως, μετά τη λίστα, η ηχογράφηση δεν σταμάτησε αμέσως. Ακούγονταν ήχοι από το περιβάλλον: το κουταλάκι που χτυπά στο φλιτζάνι, ένα μακρινό βήξιμο. Και μετά… μια άλλη φωνή.
Σιγανή. Τραβηγμένη. Σαν να μιλούσε μέσα από νερό. «Βγες έξω από εδώ.»
Πάγωσα. Ήταν ξεκάθαρο. Ξαναπήγα στην αρχή. Ήταν εκεί. Κάποιος το είχε πει, πολύ κοντά στο μικρόφωνο, λίγα δευτερόλεπτα αφού είχα σταματήσει εγώ να μιλάω. Δεν υπήρχε κανείς μαζί μου εκείνη τη στιγμή. Δεν υπήρχε εξήγηση.
Η επόμενη ηχητική σημείωση ήταν από μια βόλτα στο πάρκο. «Να θυμηθώ να πάρω το παλτό από το πλυντήριο.» Στο παρασκήνιο ακούγονταν παιδιά που έπαιζαν, φύλλα που θρόιζαν. Και πάλι, μετά το τέλος της φράσης μου, η ίδια φωνή. «Είναι πολύ αργά.»
Άρχισα να ακούω όλες μου τις ηχητικές σημειώσεις από τον τελευταίο μήνα. Στην αρχή, τίποτα. Αλλά τώρα, σε πολλές από αυτές, η φωνή ήταν εκεί. Πάντα μετά τη δική μου. Πάντα σιγανή, σχεδόν ψιθυριστή. Λέγοντας σύντομες, αποσπασματικές φράσεις:
«Σε βλέπω.»
«Το ξέρει.»
«Έρχομαι.»
Δεν ήταν απλώς ήχοι. Ήταν μηνύματα. Προειδοποιήσεις. Ή απειλές.
Πήγα τρέχοντας στο διαμέρισμά μου, έσβησα όλες τις ηχογραφήσεις. Όλες. Δεν άφησα τίποτα. Έσπασα το κινητό μου και πήρα καινούριο. Ορκίστηκα πως δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ ξανά αυτήν την εφαρμογή. Ούτε για λίστες. Ούτε για σκέψεις. Ούτε για τίποτα.
Για πρώτη φορά μετά από μέρες, ένιωσα ήρεμη. Έφτιαξα έναν καφέ. Το νέο κινητό ήταν απλώς ακουμπισμένο στο τραπέζι. Δεν το είχα καν ρυθμίσει πλήρως. Η οθόνη του άναψε ξαφνικά από μόνη της. Η εφαρμογή των σημειώσεων ήταν ανοιχτή. Η εικόνα του μετρητή ηχογράφησης χόρευε πράσινα.
Και τότε, από το μικρό ηχείο, βγήκε η γνωστή φωνή. Σαθρή. Απόκοσμη. Αλλά αυτή τη φορά, δυνατή. Ξεκάθαρη. Σαν να ήταν μέσα στο δωμάτιο.
«Δεν έχει σημασία η συσκευή. Εγώ είμαι μέσα.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου